Charlopinion

Maybe it’s Maybelline, maybe it’s Kendrick

Ik ben het type meisje dat haar nagels een rode essiecouche geeft, aan het stretchen is om zich yogaklaar te maken (het vergaat me trouwens al veel beter!), reikhalzend uitkijkt naar wanneer haar Ben&Jerry’s’ chocolate chip cookie wat minder hard is om naar binnen te schrokken en … tegelijkertijd naar Kendrick Lamar luistert. Waarom hij en niet Beyoncé, Drake of Ed Sheeran? Zoals the master himself zou verwoorden: bitch lemme tell ya …

Toen mijn broer en ik in zijn fancy schmancy bedrijfswagentje hobbelden, ik mijn lippen met de Vivid Matte Liquid van Maybelline in de kleur Nude Thrill bestreek en mijn lichtjes droge handen hydrateerde met handcrème van Garnier op basis van de sublieme oliën Argan en Camélia, brulden we beiden luidkeels Bitch don’t kill my vibe mee (https://www.youtube.com/watch?v=GF8aaTu2kg0). Wauw. Wat dachten we dat we hopeloos overliepen van de swag maar het eigenlijk een hoopje zieligheid betrof.

Ik haal nu eenmaal tomeloze energie uit zijn verrassende songs (zo staat er op zijn nieuwe album DAMN. onder andere een nummer gezongen door meneer ik-heb-altijd-letterlijk-een-roze-bril-op Bono!). De impressionant geniale one-of-a-kind rapper laat me gênant stoer voelen. Ik heb het gevoel de hele wereld aan te kunnen kendricklamarmeetsobamaterwijl ik eigenlijk mijn eigen haar niet eens deftig kan aanpakken but whatever. Het feit dat je dat met je muziek kunt bereiken wil zeggen dat je belachelijk goed bezig bent. Dus, Kendrick. Goed bezig. Maar dat wisten we natuurlijk al wel langer. Anders kreeg hij geen persoonlijke uitnodiging voor een rondleiding in het Witte Huis door die andere iets minder gangstazijnde brotha Barack.

Het is misschien geen al te voor de hand liggende combinatie, maar je kan mij nu eenmaal niet over dezelfde Mason Pearson-kam scheren.  Zo ook niet de muziek van his Hip-Hop Highness. Rap, hiphop, maar ook jazz, soul…en dat allemaal overgoten met songteksten gekarakteriseerd door donker realistische poëzie die je aan het denken zet. “You close your eyes to look around”. Wie komt hier op? Zo mooi en bovendien zo waar! En dan val ik op een zin als deze: “D’USSÉ with my boo bae tastes like Kool-Aid for the analysts”. Huh, say whut?! De gevreesde denkrimpel tussen mijn ogen doet weer zijn intrede. Sorry K, het zou evenwel sympathiek om een soort van glossarium als bijlage bij je cd te schuiven voor een white ass girl als ik. Hoewel ik me al bij al wel redelijk kan behelpen dankzij het online hip-hop dictionary www.therightrhymes.com (oh ja, die bestaat) of een website als www.genius.com.

Dat wil niet zeggen dat die twee totaal verschillende werelden zich niet kunnen kruisen op de een of andere bizar interessante manier. De steeds complexere wereld is er een van contrasten en dat moeten we met veel enthousiasme omarmen. Volgens mij maakt dit ons wijzer en meer voorbereid op nieuwe uitdagingen die ons te wachten staan. Roze lippenstift en rap gaan volgens mij dus perfect hand in hand. *Mic drop*

gangstarapquote

Charlopinion

Tinariwen, woestijnrockers

Een in lange gewaden (inclusief gigantische tulband) gehulde band die Afrikaanse rock speelt in een onbegrijpelijke taal: dat zijn de mannen van Tinariwen voor u. Niet de typische huis-tuin-keuken rockband. Een schouwspel dat je niet bij elk concert tegenkomt.

Alvast een kleine geografische en antropologische spoedcursus: de bandleden zijn afkomstig van de Toeareg, een Berberse nomadenstam uit de Malinese Sahara.

Geen drake-allures hier. Ook geen voorprogramma daar. Tinariwen is puur, simpel en heeft niets anders dan zijn bloedeigen muziek nodig om mensen vanaf de eerste noot in trance te brengen.

Achteraan het podium op het doek stond een symbool dat veel weg had
van een wiskundig vraagstuk terwijl het eigenlijk gewoon de naam van 17355090_1467395939946446_794103801_n (1)de groep is, geschreven in hun moedertaal Tamasheq, wat op zijn beurt “woestijnen” betekent. Ze zingen ook
voornamelijk in die taal waar je geen fluit van verstaat, dus meezingers zijn hun liedjes allerminst. Wanneer ik dan toch hopeloos probéér om mee te zingen, lijkt mijn gebrabbel eerder alsof ik net mijn wijsheidstanden heb laten trekken en de verdoving nog ver van uitgewerkt is.  Op het optreden klap je dus beter. En nadat een van de frontmannen wel 10 keer vroeg of het ça va met ons was, is het echt wel ça va met ons hoor. Nee, de bindteksten zijn niet bijster origineel. Dit compenseren ze gelukkig met hun meer dan originele sound.

Ik denk dat ik nog nooit zo veel bandleden op een podium heb zien staan. Ze begonnen met zeven maar eindigden met zijn zessen. De zevende werd ziek tijdens het concert. Misschien kwam het door te veel frieten met mayonaise? Met hem ging het dus minder ça va. De rol van het bandlid dat uiterst rechts stond, was in het begin niet duidelijk. Hij leek wel een dansend attribuut dat zich op een imaginaire kameel al bobbelend in de woestijn begaf. Door zijn originele dansmoves trok hij wel de aandacht naar zich toe.

Plots bleek het pauze. Of toch niet? Verwarring! Ineens nam het dansende attribuut het voortouw en speelde warempel een intieme akoestische solo! De eerste van een reeks verrassingen. Na het onverwachte intermezzo kwam de groep terug en leek het alsof we in een ander concert waren terechtgekomen. De uptempo nummers volgden elkaar snel op. Pauze helpt! Wat een metamorfose. Blijkbaar is Tinariwen net zoals een diesel: er is tijd nodig om op gang te komen. Het rockgehalte ging de hoogte in zoals bij een zandstorm. Ze schudden de ene gitaarrif achter de ander uit hun woestijngewaden. Dat was verrassing nummer twee van de avond. Een derde verrassing? Een van de twee leadzangers liet een verborgen talent op het publiek los: rap! Vierde verrassing: iemand uit het publiek die de drang voelde opwellen om op het podium te springen alsof hij het verloren bandlid was (hij had namelijk dezelfde lange gewaden aan). Na een minuut verdween hij echter weer in de massa. Ik snap nog steeds niet wat daar de bedoeling van was.

Hun nomadenbestaan sijpelt in hun muziek door wat maakt dat de band uniek en enig in zijn soort is. Tinariwen combineert verschillende muziekstijlen met een tegenritme en versmelt ze tot zijn herkenbare oeuvre. De muziek is net als de omgeving waarin ze zijn opgegroeid: mysterieus maar ook licht kameleontisch zoals de woestijn kan zijn met haar onverwachte woeste zandstormen. Traditioneel maar niet immuun aan westerse invloeden ( elektrische gitaren) in combinatie met  hun warme zandkorrelige stemmen die perfect in harmonie zijn. Het publiek van allerlei slag of stoot (blank, zwart, jong, oud, alternatief, zat of niet zat) kan dit duidelijk smaken. Het sportpaleis zullen ze misschien niet snel uitverkopen (hoeft ook helemaal niet voor zo een intieme muziek), maar de AB zeker wel!

Tinariwen, riqqim !  (Tamasheq voor “ik ben fan”)

https://www.youtube.com/watch?v=xiSxjBrMZwM (AB 2014)

https://www.youtube.com/watch?v=xlzggeiUvJU (live in Parijs maart 2017)

17328230_1467395936613113_581787381_n (1)

 

 

Charlopinion

Yoga: the sequel

De eerste keer weet je niet beter, de tweede keer wel. Toch ban je die problematisch eerste keer uit je geheugen en hoop je voor een tweede eerste keer die iets minder penibel zal uitdraaien. Je pept jezelf op met (schijnbaar) zelfvertrouwen en… faalt. Grandioos. Nog desastreuzer dan ervoor. Zucht.

Na amper de eerste sessie te hebben overleefd, vroeg ik me op mijn roodoranje gestreepte sokken de trappen afdalend op weg naar de les af waarom ik dit opnieuw deed. Hopelijk kon ik diezelfde trap na de immer vermoeiende yoga terug oplopen zonder dat kramp de overhand zou nemen. Toch verwachtte ik om de een of andere rede me ditmaal wat meer in yogamodus te bevinden. Wat bleek: de les was stukken intensiever dan de vorige! Er werden zowaar touwattributen bijgehaald die iets weg hadden van middeleeuwse folterpraktijken die me achteraf gegarandeerd spierpijn bezorgden.

Ok, laat ik nu iets minder dramatisch doen. De eerste goedaardige uitwerkingen beginnen zich stilletjes aan te manifesteren: ik heb een minder stroeve rug en ik neem een rechtere houding aan. Of ik nu ook compleet zen ben, daar vrees ik voor. Al was ik misschien wat meer zen dan anders, maar dat lag eerder aan het feit dat het vrijdag was.

Met de manifestatie van de eerste positieve naweeën negeer ik gewoon eventjes die enkele negatieve lichaamsverschijnselen en moet ik volhouden. Ik ben alleszins een van de enige die haar innerlijke chakra wil blijven prikkelen. Van de 30 yogi (iemand die aan yoga doet) die op de eerste les aanwezig waren, daagden er bij de tweede maar 8 die hards op.  Misschien  – nee, 100% zeker – had dat te maken met het heavenly healthy breakfast aanwezig op de grootse “première” die nu nergens meer te bespeuren viel. Heel wat minder aanlokkelijk dus.

Ondanks alle strubbelingen koester ik nog altijd de illusie om op het einde van de rit in het bezit te zijn van het prototypische yogalijf: lenig met geprononceerde poep!

Namasté

screenshot
http://www.keepcalm-o-matic.co.uk
Charlopinion

Yoga, de nieuwe koffiepauze!

Nog nooit had ik mij aan een heuse yoga workout gewaagd. De enige ondefinieerbare soort yoga die ik heb beoefend, charloga of zo, is hoogstens wat stretches op één been met zwierende armen om zo sierlijk mogelijk mijn evenwicht proberen te houden. Verder reikt mijn yogaervaring helaas niet. Om niet compleet af te gaan leek het mij niet slecht om me op voorhand wat voor te bereiden op wat komen zou en mijn lijf wat losser te maken. Het is helaas bij een belofte gebleven. Ach, dacht ik tenslotte, waarom mij voorbereiden als het toch een initiatieles zou zijn. Had ik mij lelijk vergist zou later blijken. Mijn niveau qua lenigheid en yogakennis: nihil.

yoga4
pinterest.com

Nog voor de yogales was ik al een blok stress om er überhaupt op tijd te geraken toen ik op het perron vernam dat de trein net die dag vertraging had en ik bijgevolg te laat dreigde op te dagen voor iets dat mij stressvrij zou maken. Alvast een eerste uitdaging voor mijn innerlijke chakra. Het zou dus een nuttige les worden.

Ik had gedacht en gehoopt dat de yogalerares het kalmpjes aan zou doen. Maar niets was minder waar. Zo snel die illusie van chille initiatieyoga verdween, zo snel kwam de pijn op.

Eerst startten we met de eenvoudige zonnegroet om daarna over te gaan naar de pose met weinig verbeeldende naam Neerwaartse Hondhouding en andere ingewikkeldere poses zoals Tree. Bij deze pose wijs je met je hand naar de zon, de zon zijnde de weinig inspirerende neonlichten aan het plafond. Daarna werden Warrior 1 en Bridge Pose uitgevoerd. Nu ja, uitgevoerd is een groot woord. Eerder een poging tot.

Vrij onnatuurlijke poses voor een “sport” die natuurlijke bewegingen als haar mantra beschouwt. En geloof me, echt innerlijke rust vinden is ook niet vanzelfsprekend wanneer je hopeloos probeert om niet op je buur te vallen en je nieuwe nekspieren ontdekt door ze in interessante bochten te wringen. Mensen begonnen te zweten, rood te worden, te wiebelen, te trillen. Bovendien wordt er beweerd dat yoga je lenig maakt. Na mijn eerste sessie was ik nog stijver dan ervoor. Ja, voor mij is yoga een harde sport.

yoga10
pinterest.com

Veruit mijn favoriete pose was die waarmee we de vermoeide sessie afsloten: de Corpse Pose, oftewel platte rust. Yep, de Corpse Pose is mij helemaal op het twijfelachtige yogalijf geschreven. Gewoon op je rug liggen gedurende vijf minuten en proberen om niet in slaap te dommelen. Een fluisterende fluittoon als achtergrondmuziek waardoor je het gevoel had ergens op een mistige berg in een tempel in Nepal te zijn, helpt niet.

Maar toch wil ik yoga een tweede kans geven. Het is wel een leuke uitdaging en uiteindelijk, wanneer je dat eerste pijnlijke level voorbij bent, zal het je lichaam en geest in balans brengen. Zoals yoga bedoeld is. Bij de volgende sessie bevind ik mij dan ook weer met mijn roodgelakte teennagels op het iets te dunne yogamatje. Hopelijk zal ik tegen dan capabel zijn om pijnloos de trap op en af te lopen zonder al mijn bilspieren in overdrive te zetten.

Ik pleit aldus voor een invoering van yoga op de werkvloer. Yoga wordt de nieuwe koffiepauze! Het zengehalte alsook de werkprestaties zouden de hoogte in schieten: ’s ochtends de collega’s groeten met de zonnegroet en bij stress de Cat Pose aannemen.

Namasté!

Charlocation

Charlo’s Close-up of Cool ‘n Cold ‘n Cozy Copenhagen

Omdat ik toch geen euforische tinteling voel bij de jaarwisseling en nooit zin heb in al dat geforceerde gedoe dacht ik om naar het buitenland te vluchten. Nieuw jaar, nieuwe bestemming. Enter Kopenhagen. De Deense hoofdstad was mij onbekend en ik keek er dan ook naar uit om ze te ontdekken. Mijn allereerste Scandinavische bestemming by the way. Kopenhagen is enorm fotogeniek en als instagram – en travellover was dit een stad waar ik dan ook niet wist waar ik mijn smartphonelens eerst op moest richten.

Waar ik mij vooral op verheugde: de typisch architecturale kleurrijke Scandinavische look die overal in het straatbeeld present is. Een stad scoort bij mij sowieso hoog wanneer je geen straat kunt voorbijlopen zonder een regenboog aan kleuren te spotten. Instant happiness alert! Roze, geel, blauw, rood, oranje, groen, paars… You name, they got it! Alvast enkele sfeerbeelden.

 

Hieronder mijn bijeengeraapte en meest memorabele hoogtepunten van Kopenhagen. Verwacht vooral geen ordinaire gids.

  • NHYAVN

Ook wel bekend als dé postcardattractie. Heb je dat niet gezien, ben je niet in Kopenhagen geweest. De buitenproportionele prijzen van de restaurantjes die er zich bevinden niet bij gerekend, is het een mooi en charmant haventje.

 

  • BOTANISK HAVE

Persoonlijk breng ik graag een bezoekje aan de lokale botanische tuin (ook al ben ik als botanische tuinfan nog nooit in de Kruidtuin van Leuven geweest!), het is er altijd een oase van rust hoewel Kopenhagen eigenlijk ook de kalmte zelve is. En, aangename verrassing, de ingang was gratis. Ook niet onbelangrijk. Maakt het park nog net iets aantrekkelijker en is een lichte verademing in het redelijk prijzige hoofdstadje. De botanische tuin is zeker niet het enige stuk groen, er zijn nog tal van andere semi-botanische parken te vinden.

De Botanisk stelde absoluut niet teleur. Eenmaal in de tuin zie je achteraan het kascomplex ( zoals ik de juiste benaming op de officiële Wikipedia vond), of gigantische serre lijkend op een impressionante en aparte visbokaal zoals ik het graag noem, dat even fascinerend is langs de binnen – als buitenkant. De visbokaal valt zeker op, maar wat er zich binnenin bevindt valt nog meer op: palmbomen! Eventjes waande je je in mini-Elche. Voor wie zich afvraagt (waarschijnlijk de meesten onder jullie) waarom ik het heb over het charmante maar redelijk onbekende Spaanse stadje: Elche bezit de meeste palmbomen per oppervlakte. Too hot to handle, too much palmtrees to handle. En dat gevoel kwam terug opborrelen toen ik me in de exotische visbokaal bevond en helemaal niet in Kopenhagen leek te vertoeven. Ook daar was het too hot to handle omdat anders al die exotische planten het uiteraard geen dag zouden kunnen uithouden in de Kopenhagense kou. Bij het buitenkomen was het ongeveer letterlijk een koude douche bij temperaturen die flirten met het nulpunt maar kreeg ik het toch tegelijk warm van al dat natuurlijk schoon dat onnatuurlijk in de tuin werd geplant!

15910161_1385464981472876_1739558678_n

  • TIVOLI

Kopenhagens trots: Tivoli! Wat de Efteling is in Nederland en Walibi in België, dat is Tivoli in Kopenhagen. Om eerlijk te zijn had ik nog nooit eerder van dit attractiepark gehoord, maar boy wat was dit de moeite. En al zeker in de periode van het jaar dat ik er was: kerstmis! Heel smaakvol gedecoreerde attracties. Ik voelde me plots weer 10 jaar.

Tegen 17u, toen ik door de kou het gevoel in mijn tenen en daarbij ook de magie begon kwijt te raken, begaf ik me richting uitgang terwijl merkwaardig genoeg het volk net begon toe te stromen. Toch hoeft dit niet helemaal te verbazen. Tivoli is namelijk nog sprookjesachtiger wanneer de nacht over het park valt. Al die fonkelende lichtjes verwarmen (eventjes) de boel.

 

  • DE KLEINE ZEEMEERMIN

Een andere toeristische trekpleister die nog veel bekender is maar wordt gerekend tot een van de meest teleurstellende bezienswaardigheden ter wereld, is Den lille Havfrue. Juist ja, de Kleine Zeemeermin. Buiten het feit dat er daar een relatief klein en levenloos bronzen standbeeld staat, valt er inderdaad niet veel meer te zien of over te vertellen. Kopenhagen heeft veel meer te bieden dan een verward meisje dat twijfelt om haar leven diep in de zee weer op te pikken.

15909859_1385463961472978_1616960961_n

 

  • SMØRREBRØD

Vakantie zou geen echte vakantie zijn zonder de lokale specialiteiten te proeven. Waar zijn de Denen verzot op? Nen boterham aka Smørrebrød  (uitspraak: smeurebreud). Het klinkt niet zo aantrekkelijk dan dat het daadwerkelijk is, maar het is wel überhealthy. Want als het niet gezond is, of biologisch of ecologisch of afkomstig van een lokale boer, dan moeten de Denen het niet hebben. Hoewel er veel Denen roken en er meerdere drukbezochte fastfoodketens te vinden zijn, zoals eigenlijk in elke grote stad het geval is. Maar dat zijn details. Goed. Smeurebreud dus. Een sneetje nootachtig donker brood met daarop wat je ook maar zelf wenst: vlees, vis (vooral vis), kaas, groentjes, dille,… Zolang het maar gezond is, weet je wel. Brød op die manier smøren is eens iets anders en zou ook in België geïntroduceerd moeten worden maar een boterham met kaas of choco waardeer ik evenzeer.

screenshot005
http://www.visitdenmark.nl
  • FREETOWN CHRISTIANIA

The rules are…there are no rules. Anarchie lijkt hier heerser.

Opgelet: geografisch gezien bevind je je wel in de Europese Unie maar in praktijk niet! Aan de ingang staat er namelijk een paneel dat er op wijst dat dit geen territorium is dat tot de EU behoort. Een hippe coole wijk à la Dansaert in Brussel is het niet. Wat ik wel geweldig cool en aantrekkelijk vond aan deze plaats is de overvloed aan graffiti. Volgens mij hebben de plaatselijke bewoners een abonnement op de plaatselijke graffitiwinkel.  Een alternatieve wijk is wel het minste wat je over deze bijzonder on-Kopenhagense plek kan zeggen. Wat wel redelijk contradictorisch lijkt is dat de bewoners anti-alles zijn maar toch T-shirts en andere toeristische prul verkopen wat wil zeggen dat ze toch commerciëler zijn ingesteld dan ze doen uitschijnen. Toen ze met bommetjes of voetzoekers begonnen te gooien was de lol er af. Wat eigenlijk wel een jammere zaak was want ik had deze unieke plek wel verder willen ontdekken.

De volgende keer ik me weer fysiek in Kopenhagen bevind zal ik mij nog eens op dit gewaagde terrein begeven en misschien wel ingaan op de vraag van een nobele onbekende Christianier om zijn artisanale wiet te proeven.

 

MALMÖ BY CHARLÖ (part 2)

Waarom maar één land bezoeken wanneer je er evengoed twee kan bezoeken in een vakantie? Enter Malmö.

Eerlijk? Ik kende deze stad van naam omdat hier een paar jaar geleden het Eurovisiesongfestival plaatsvond.

Wat waren de typisch Malmose (is dat een woord?) dingen die mij opvielen? Je wandelt nietsvermoedend door een leuk parkje tot je ontdekt dat het eigenlijk een kerkhof is. Gezellig volkje toch, die Zweden. Een scheef lijkende toren, met bijpassende naam Turning Turso, is het meest opvallende waar Malmö mee kan pronken en waar de toeristen naartoe hollen. Wees gerust: de toren staat niet scheef en jij ook niet. Dit is gewoon een voorbeeld van futuristisch architecturale trompe-l’oeil.

Al bij al is Malmö een leuk stadje maar kan het niet echt tippen aan Kopenhagen. De volgende foto’s tonen de tweede grootste stad van Zweden door mijn eigen ogen en bewonder mee de subtiliteit die de stad siert.

malmotoren
Turning Turso
Charlopinion

De dromer in elk van ons

cropped-cotton-candy-land1.jpg

Ok, ik geef het toe: ik hield niet zo veel van musicals. HIELD. Ondertussen HOU ik van musicals. De nieuwste film/musical La La Land zit daar absoluut voor iets tussen. De film bevat nog iets anders

film-la-la-land-1-f-20170106120608-2
(www.lalaland.movie)

waar ik wel altijd al van gehouden heb: dromen. Die twee elementen samen leveren een hemelse combinatie op.

We dromen allemaal. En iedereen heeft andere dromen. Maar de ultieme droom is waarschijnlijk dezelfde voor de meeste onder ons: gelukkig zijn. Wat dat inhoudt, is ook hier weer bij iedereen anders. Waar ik dan van droom? Wat mij dan gelukkig maakt? Een oneindige voorraad aan broccolisoep en hydraterende crème in huis. Een gigantische walk-in closet die ik tot mijn bezit kan rekenen en waar zelfs Sarah Jessica Parker u tegen zou zeggen. Een wereld zonder files of treinvertragingen, zonder crisis (de welke dan ook) en, Miss United States-gewijs, met worldpeace.

Waar ik nog van droom: dat het leven een grote musical zou zijn. Dat iedereen altijd en overal kon zingen en dansen. Serieus, het leven zou toch mooier zijn als we al walsend kattenvoer uit de garage zouden halen om onze geliefkoosde Snorrie of Figi eten te geven. Of als we misschien op het werk zouden tapdansen richting de kopieermachine?  Zouden ruzies ook niet veel aangenamer verlopen als je in een duet kan meedelen met je soms irriterende lief dat het echt niet ok is om niet binnen de vijf minuten te antwoorden op je whatsapp om vervolgens allebei te eindigen met een fantastische falsetto. Subtiel een chassé uitvoeren achter je winkelkar om naar de auto te gaan of een pirouette draaien aan de deur van de badkamer om op een elegante manier voor de spiegel te belanden. Serieus!

Oh wat zou ik zo graag meespelen in La La Land. Ryan Gosling neem ik er met plezier bij. Emma Stone mag beschikken. Donkerbruin vermoeden dat ik de komende dagen de soundtrack van La La Land zal afspelen in mijn hoofd én dat dan vervolgens luidop zal zingen op de trein en mij midden in de opnames van mijn laatste hitsingle featuring Beyoncé waan.

Uiteraard zijn dit dromen. De bittere kant van de zaak is dat ze namelijk niet altijd en/of allemaal uitkomen. You can’t have it all… Iets wat op het einde van de film lichtjes bedroevend duidelijk wordt. Toch vind ik dat we moeten blijven dromen want zonder dromen heb je niet de drijfveer om er toch voor te gaan. En blijk je verrassend genoeg wel in staat te zijn om uitzonderlijke dingen waar te maken. Anders was Neil Armstrong waarschijnlijk boekhouder geworden in plaats van de eerste man op de maan.

Dus, wie weet evenaart mijn walk-in closet ooit wel die van Sarah Jessica Parker!

 

Here’s to the ones who dream

Foolish as they may seem

Here’s to the hearts that ache

Here’s to the mess we make